روایت کهن صنایع دستی ودیرینگی آن به ایران باستان می رسد که در پیوستگی تاریخ از دوران گذشته تا حال ازروزگار شوکت کاخ ها و ازدحام در کوی برزن ها و بازار ها تا به امروز در هر دوره ایبه نوعی نمایان شده است. هنرمند با دم های غنیمت عمر و لحظات گذرای زندگی خویشهمواره خاطرات لذتبخش را زنده ساخته، آن را آراسته، پیراسته و در پایان اثری بهجای نهاده که یادآور تاثرات او از نمایش های هستی است. این حالات و احساسات لطیفگاه با سرپنجه سفالگری در گل و گاه بر پاره سنگی ثبت شده است.گلیم و گبه ای را خوشنقش ساخته و در میان نقوش زری های گلابتون و یا پارچه ای قلمکار، آرام و قراریافته و با استفاده از رمز و راز و اشاره، هم صحبتی با ما را آغاز کرده است. صنایعدستی حاصل سخت کوشی بشر اولیه در استفاده مستقیم از نعمت های فراوان به منظور رفعنیازهای زندگی بوده است. استان هرمزگان هم با توجه به بافت سنتی، آداب و رسوم خاص وفرهنگی غنی و ریشه دار، از قدیم الایام بخش مهمی از انواع صنایع دستي را در خود جایداده و به همین جهت همواره در طول تاریخ مورد توجه محققان و تاریخ شناسان گوناگونقرار گرفته است. در استان هرمزگان صنایع دستی بومی ازجایگاهی ویژه در فرهنگ و سنت­های مردم برخوردار می­باشد. بعنوان مثال رودوزیهایسنتی که از جمله مهمترین رشته­های صنایع دستی این منطقه است، جزء لاینفک پوشش بومیزنان و دختران منطقه می­باشد و یا نوعی حصیر به نام «تک» در نواحی روستایی همبعنوان زیرانداز و هم بعنوان بخشی از پوشش سقف خانه­ها مورد استفاده قرار می­گیرد. نکته دیگر اینکه با درنظرداشتن موقعیت مرزی استان و رویارویی ساکنان مدرسه بافرهنگ­های بیگانه، محفوظ­ ماندن این جایگاه و استفاده از صنایع دستی بویژه در پوششخانم­ها بسیار ارزشمند است و حاکی از توجه و عنایت مردم استان به اینگونه صنایع وحفظ نمادهای سنتی و بومی منطقه می­باشد. تولیدات صنعتگران این منطقه بسته به نوعمحصول مصارف ویژه­ای دارند که به اختصار به آنها اشاره می­شود: محصولات سفالی:تولیدات سفالگران مینابی عمدتاً ظروف سفالی می­باشد که از آن جمله­­اند: نوعی کوزهآب به نام «جهله» انواع گلدان، قلیان، سرقلیان، اسفندسوز درباز و قفسی «گشته­سوز» این ظروف سفالی بیشتر توسط ساکنین نواحی روستایی مورد استفاده قرار می­گیر. محصولات حصیری مشتمل بر: سجاده حصیری، بادبزن، نوعی سبد حصیری گرد و دردار بلند جهتنگهداری البسه، نوعی زیرانداز به نام «تک» که در نواحی روستایی به منظور پوشاندنسقف خانه­ها نیز مورد استفاده قرار می­گیرد، درپوش کوزه، نوعی سینی گرد و بزرگ بهنام «سپ»، «دمکش»، گلدان حصیری، ظرف میوه، ظرف نگهداری نان «کفه». بافته­های داریسنتی شامل: قالی افشار، انواع گلیم، خورجین، نوعی روانداز با پرزهای بلند به نام «خرسک» که گاهی به عنوان زیرانداز مورد استفاده قرار می­گیرد، جاجیم، گبه. صنایعدستی دریایی (محصولات صدفی) شامل: انواع مجسمه، تابلو نقش برجسته، آویز، پرده وزیورآلات که بیشتر کاربرد صنعتی دارند.

صنایع دستی در استان هرمزگان همانند بسیاری از نقاط دیگر کشورمان حالتی مکمل اقتصاد، کشاورزی را داشته و از موارد تامین کننده بخشی از نیازهای منطقه ‌است. «گلابتون دوزی»، «خوس دوزی»، «بادله دوزی» و «زردوزی» از مهم‌ترین صنایع بومی است که در واقع منحصر به استان هرمزگان است و مشابه آنها در مناطق دیگر کشور یافت نمی‌شود. این هنرها در میان اهالی بندرعباس، بندرلنگه، بستک، و میناب، کاملاً رایج است و از دیرباز برای تزیین لباس از آنها استفاده کرده‌اند. حصیربافی از جمله صنایع دستی است که در میناب، بشاگرد و روستاهای اطراف آن رواج فوق العاده دارد و تقریباً تمامی زنان و دختران با آن آشنا هستند. سفالگری نیز در منطقه میناب، از صنایع دستی سنتی منطقه محسوب می‌شود.